Stłamsić miłość

Prawdziwy romans to idealna represja

Której szukasz, o której marzysz, której szukasz na ulicy

Którą znajdujesz w gazetach, kinie, błyszczących sklepach

A muzyka wprawia  cię w wir poszukiwania, podporę

Jedwabnej sukni, doskonałej obrączki

Która daje ci złudzenia mimo ze nic nie znaczy

Wyjdź na ulicę i  utkwiony w tobie wzrok

Jest doskonałym szczęściem, które sprawia że czujesz się taka mała

Romans, czy możesz tańczyć?

Czy odpowiadasz  właściwemu opisowi?

Czy mnie kochasz? Czy mnie kochasz?

Czy chcesz mnie na własność?

Powiedz że mnie kochasz

Powiedz że wiesz ze jestem ta jedyną

Powiedz mi że jestem dla ciebie wszystkim, zbudujmy dom

Możemy zbudować domek dla dwojga a maleństwo w planie

Dowód naszej normalności usprawiedliwiający jutro

Romans, romans

Czy mnie kochasz?

Powiedz że tak

Możemy zostawić świat i uczynić go tylko dla nas dwojga

Miłość nie sprawia, że świat się kręci, trzyma go w miejscu

Trzyma nas w przekonaniu, że miłość jest zbyt czysta by dostrzec inną twarz

Miłość to kolejna pułapka, kolejna społeczna broń

Kolejny sposób na uczynienie z mężczyzn niewolników

A kobiet gotowych na każde skinienie

Miłość to kolejny sterylny podarek, kolejne gówniane warunki

W których widzimy tylko jedną osobę, a inni nie istnieją

Kobieta to święty mit, dar męskiej ekspresji

Ona jest słodka, bezbronna, złotooka, prezent boskiej represji

Gdybyśmy nie mieli tych kodów miłości, dowodów i pozycji

Cały czas bylibyśmy kochankami, a nie dowodami, czy własnościami

To jest naturalne, to romans, bez władzy i chciwości

Możemy walczyć by unieść pokrywę, by zasiać ziarno

Czy mnie kochasz? Kochasz?

Czy nie widzisz, że ich cel to stłamszenie

Właściwych możliwości kochania wszystkich innych